Dubbele Huid / Double Skin
10 Januari - 14 Februari, 2026, Christian Ouwens Gallerie

… en ik in het midden, dat is misschien wat ik ben, het ding dat de wereld in tweeën verdeelt, enerzijds het buiten, anderzijds het binnen, dat zo dun kan zijn als een lemmet, ik ben noch aan de ene kant noch aan de andere, ik ben in het midden, ik ben het tussenschot, ik heb twee oppervlakten en geen dikte…

Samuel Beckett

In mijn atelier heb ik een wand met beelden en archiefmateriaal die tijdens het maken van de werken voor deze tentoonstelling op de achtergrond bleven meespelen: sneden, afgewende ruggen, lusvormen, sluiers, openingen. Elk gebaar beweegt naar iets dat verborgen is of net buiten bereik ligt, en keert de ontmoeting dan terug naar het oppervlak.

Dubbele Huid / Double Skin vertrekt vanuit het oppervlak als doorlatende grens. Verfhuid en papierhuid, gezichtshuid, de vleugel van een vlinder, glasachtige oppervlakken, doek en sluier. De werken bewegen tussen verschijnen en verdwijnen, binnen en buiten, object en subject.

Een stil verlangen om te naderen, te raken, of door het oppervlak heen te breken, loopt door de tentoonstelling. De beelden dragen vaak een erotische lading: spleet, wond, membraan, plooi. Maar intimiteit onthult geen dieper binnenste. De blik keert terug naar het oppervlak.

Werk muur / constellatie van referenties
Klein bottle — schematische tekening; Mirror (Andrei Tarkovsky, 1975) — Rückenfigur; Francisco de Zurbarán, The Veil of Veronica (c. 1630s); Lucio Fontana — Concetto spaziale (late 1950s–60s); Caravaggio, The Incredulity of Saint Thomas (c. 1601–02); “cutting” drawing (eigen schets).

De tentoonstelling is opgebouwd uit clusters. Motieven keren terug in veranderde vorm: echo, nabeeld, omkering. Beelden kantelen naar iets anders. Een snee kan gelezen worden als spleet en als glimlach; een omsloten vorm kan ook een leegte worden. De portretten zijn niet direct autobiografisch. Ze komen aan de oppervlakte, trekken zich terug en herhalen zich, zoals een herinnering of zelfperceptie. Betekenis bevindt zich niet achter het beeld. Ze ontstaat in de ruimte waar dichterbij komen weer omslaat in afstand.

Exhibition documentation

… en ik in het midden, dat is misschien wat ik ben, het ding dat de wereld in tweeën verdeelt, enerzijds het buiten, anderzijds het binnen, dat zo dun kan zijn als een lemmet, ik ben noch aan de ene kant noch aan de andere, ik ben in het midden, ik ben het tussenschot, ik heb twee oppervlakten en geen dikte…

Samuel Beckett

Dubbele Huid / Double Skin vertrekt vanuit het oppervlak als doorlatende grens. Verfhuid en papierhuid, gezichtshuid, de vleugel van een vlinder, glasachtige oppervlakken, doek en sluier. De werken bewegen tussen verschijnen en verdwijnen, binnen en buiten, object en subject.

Een stil verlangen om te naderen, te raken, of door het oppervlak heen te breken, loopt door de tentoonstelling. De beelden dragen vaak een erotische lading: spleet, wond, membraan, plooi. Maar intimiteit onthult geen dieper binnenste. De blik keert terug naar het oppervlak.

De tentoonstelling is opgebouwd uit clusters. Motieven keren terug in veranderde vorm: echo, nabeeld, omkering. Beelden kantelen naar iets anders. Een snee kan gelezen worden als spleet en als glimlach; een omsloten vorm kan ook een leegte worden. De portretten zijn niet direct autobiografisch. Ze komen aan de oppervlakte, trekken zich terug en herhalen zich, zoals een herinnering of zelfperceptie. Betekenis bevindt zich niet achter het beeld. Ze ontstaat in de ruimte waar dichterbij komen weer omslaat in afstand.